In feite is het begin hetzelfde als in een klassieke opstelling. Er volgt een vraaggesprek met de vraagsteller, waarna de opsteller zal vragen representanten uit te kiezen. Een representant zou bijvoorbeeld kunnen staan voor een innerlijk deel van de vraagsteller of voor een kwaal of aandoening of voor 'leven' of 'dood' etc. Nadat de representanten door de vraagsteller zijn neergezet, zal de opsteller hen vragen de impulsen die opkomen te volgen, vertraagd en zonder te praten. Ook de opsteller zal zich hierna niet meer in de opstelling mengen; deze voltrekt zich vanzelf, vanuit de impulsen van de ziel. Vandaar de naam van deze opstellingsmethode.

Als er verder geen bewegingen meer plaatsvinden dan zal de opstelling worden gestopt en de representanten mogen uit hun plek stappen. Daarna zal de opsteller aan de vraagsteller vragen hoe hij/zij zich op dat moment voelt of wat hij/zij in de opstelling heeft gezien of welke associaties/inzichten hierbij naar boven kwamen. Ook aan de representanten kan dan worden gevraagd wat zij tijdens de opstelling hebben waargenomen. Mogelijk geeft de opsteller uitleg, maar om dezelfde reden als genoemd bij de klassieke familieopstellingen niet te veel. Ook nu staat voorop dat datgene wat bij de vraagsteller innerlijk is aangeraakt, kan doorwerken.